Czytasz posty wyszukane dla frazy: Dłubniański Park Krajobrazowy

po dwóch latach prowadzenia MUWITu nazbierało się trochę materialów, pomysłów i zaczęło sie to krystalizować:) - w tym miejscu będziemy (mam nadzieję ze pomożecie). Wszelkie aktualności i ciekawostki dotyczące Jury. Ziemia Miechowska, Słomniki i Proszowice będą dyskutowane w temacie Niecka Nidziańska (jeżeli się takowy pojawi:)

No to zaczynam informacją iż dzięki wydatnej pomocy Tereski i Karola powstały trzy przewodniki 10+ jurajskie. Sa to:

Olkusz 13 km
Wolbrom 13 km
Skała 10 km

O tereny Dłubniańskiego Parku Krajobrazowego zahacza też przewodnik
Miechów 13 km
Słomniki 10 km
Chociaż moze to jest odwrotnie;) - Dłubnia wypływa z Jury i opuszcza ją na zawsze w okolicach Iwanowic Włościańskich - biegnie jednak dalej w kierunku na Michałowice i trudno ją pominąć tylko dlatego ze przekroczyła granice:)

A jeszcze się pochwalę:) - otóż udało mi się zaskoczyć Karola kurhanem tatarskiego dostojnika w Golczowicach:)

po dwóch latach prowadzenia MUWITu nazbierało się trochę materialów, pomysłów i zaczęło sie to krystalizować:) - w tym miejscu będziemy (mam nadzieję ze pomożecie). Wszelkie aktualności i ciekawostki dotyczące Jury. Ziemia Miechowska, Słomniki i Proszowice będą dyskutowane w temacie Niecka Nidziańska (jeżeli się takowy pojawi:)

No to zaczynam informacją iż dzięki wydatnej pomocy Tereski i Karola powstały trzy przewodniki 10+ jurajskie. Sa to:

Okusz 13 km
Wolbrom 13 km
Skała 10 km

O tereny Dłubniańskiego Parku Krajobrazowego zahacza też przewodnik
Miechów 13 km
Słomniki 10 km

Chociaż moze to jest odwrotnie;) - Dłubnia wypływa z Jury i opuszcza ją na zawsze w okolicach Iwanowic Włościańskich - biegnie jednak dalej w kierunku na Michałowice i trudno ją pominąć tylko dlatego ze przekroczyła granice:)

A jeszcze się pochwalę:) - otóż udało mi się zaskoczyć Karola kurhanem tatarskiego dostojnika w Golczowicach:)

http://www.michalowice.malopolska.pl/

Gmina Michałowice zajmuje obszar o powierzchni 51 km², zamieszkały przez ponad 7 tysięcy osób, skupionych w 19 sołectwach.

Usytuowana jest na pograniczu południowo-zachodniej części Wyżyny Miechowskiej i południowo-wschodniej części Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, 10 km na północ od centrum Krakowa, w szerokiej dolinie Dłubni, będącej lewym dopływem Wisły.

Administracyjnie, Gmina Michałowice wchodzi w skład Powiatu Krakowskiego i Województwa Małopolskiego.
Od zachodu i południowego zachodu gmina graniczy z Gminą Zielonki, od północy z Gminą Iwanowice, od wschodu z Gminą Kocmyrzów-Luborzyca, od południa zaś na wąskim odcinku z krakowskim powiatem grodzkim, czyli z miastem wojewódzkim – Kraków.

Duża część obszaru Gminy leży w granicach Dłubniańskiego Parku Krajobrazowego oraz Parku Krajobrazowego „Dolinki Krakowskie”.

Informacje pobrane ze strony Gminy Michałowice
http://www.michalowice.malopolska.pl/index.php

Czepiasz się szczegółów ale OK w ramach uszczegółowienie informacji jest to teren Dłubniańskiego Parku Krajobrazowego - teraz poprawnie?

To otulina Dłubniańskiego Parku Krajobrazowego. Przy samej drodze jest kilka stawów podworskich, obecnie głównie wykorzystywanych przez wędkarzy.

Co do zwiazku terenu z Jurą to przypominam, ze jest to teren Dłubniańskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład Zespołu Jurajskich Parkow Krajobrazowych w Krakowie

Jakby ktoś miał mało lekturki o Twierdzy Kraków to polecam pozycje poniżej
Tym każdy zaspokoi swoje Forteczne potrzeby

Bogdanowski J., Warownie i zieleń Twierdzy Kraków, Kraków 1979.
Bogdanowski J., Die Festung Krakow heute und die Probleme des Denkmalschutzes, Schriftenreihe Festungsforschung, Bd. 3, Wesel 1984.
Bogdanowski J., Neubelebung der Verlassenen Befestigungwerke, krakauer Erfahrungen, Strutture militari e territorio, Cortina d'Amprezzo 1990.
Bogdanowski J., Fortyfikacje austriackie na terenie galicji w latach 1850-1914, Kraków 1993.
Bogdanowski J., Krakowskie forty artyleryjskie, Fortyfikacja, t.II, 1995.
Brzoskwinia W., Szkic związków przyczynowo - skutkowych w fortyfikacji na przykładzie fortu 53a "Winnica" Twierdzy Kraków, Forteca, nr 3(3), 1997.
Brzoskwinia W., Twierdza Kraków w aspekcie zabytków techniki, Zeszyty Naukowo - Techniczne Oddziału Krakowskiego SITK, nr 26, 1993.
Brzoskwinia W., Kopuła pancerna fortu 44 "Tonie" Twierdzy Kraków, Forteca, nr 3-4(6-7), 1998.
Brzoskwinia W., Krakowski Fort 51 "Rajsko" - fort artyleryjski na polu walki I wojny światowej, [w:] Twierdze i działania na ziemiach polskich w czasie I wojny światowej, [red.] Chorzępa J., Wap A., Białysto - Przasnysz 2000.
Brzoskwinia W., Hodbod M., Fort 49a "Dłubnia" na tle koncepcji i realizacji głównych fortów pancernych Moriza von Brunnera, Fortyfikacja, t.II, 1995.
Brzoskwinia W., Janczykowski J., Główne problemy i uwarunkowania działalności miejskich i wojewódzkich organów ochrony dóbr kultury w zakresie ochrony zabytków Twierdzy Kraków, Fortyfikacja, t.II, 1995.
Budziło J., Pozostałości twierdzy Kraków kanwą zieleni miejskiej, Architektura, 1996.
Chłopek M., Fortyfikacja polowa Twierdzy Kraków, Forteca, nr 4 (11), 2002.
Chłopek M., Spis obiektów kubaturowych Twierdzy Kraków, Forteca, nr 1 (12), 2003.
Chorzępa J., Twierdza Kraków w oczach obcych wywiadów (cz. I), Forteca, nr 4 (19), 2004.
Chorzępa J., Twierdza Kraków w oczach obcych wywiadów (cz. II), Forteca, nr 1-2 (20-21), 2006.
Czech P., Ostróg forteczny w grupie fortu 47 Twierdzy Kraków, Fortyfikacja, t.II, 1995.
Demel J., Kraków na przełomie XIX i XX wieku, [w:] Kraków. Studia nad rozwojem miasta, [red.] Dąbrowski J., Kraków 1957.
Firlet J., Pianowski Z., Fortyfikacje kleszczowe zachodniej części wzgórza wawelskiego, Teka Komisji Urbanistyki i Architektury, t. XIII, 1979.
Holewiński M., Problematyka konserwatorska zespołów koszarowych na przykładzie Twierdzy Kraków, Fortyfikacja, t.I, 1995.
Holewiński M., Archiwalne plany budowy Twierdzy Kraków (stan badań), Fortyfikacja, t.II, 1995.
Holewiński M., Twierdza Kraków w świetle przemian koncepcji planistycznych z lat 1856 - 1870, mpis - praca doktorska (mpis: Politechnika Krakowska, Kraków 1996).
Janczykowski J., Prace konserwatorskie w forcie nr 31 "św. Benedykt" w Krakowie, Fortyfikacja, t,II, 1995.
Jaskółowski P., Austriacko - Węgierska artyleria forteczna w przededniu wybuchu I wojny światowej, Kraków 2004.
Klimczak W., Materiały archiwalne dotyczące Twierdzy Kraków w zbiorach Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego, Fortyfikacja, t.II, 1995.
Laszczka A., Oryginalne korytarze - galerie fortu nr 38 "Skała", Fortyfikacja, t.II, 1995.
Łukasik H., Turowicz A., Twierdza Kraków znana i nieznana. cz. I, Kraków 2001.
Łukasik H., Twierdza Kraków znana i nieznana. cz. II, Kraków 2001.
Łukasik H., Turowicz A., Twierdza Kraków znana i nieznana. cz. III, Kraków 2002.
Mikulski M., Zarys historii rozwoju grupy fortowej "Węgrzce" Twierdzy Kraków, Forteca, nr 1(16), 2004.
Mikulski M., Zarys historii rozwoju grupy fortowej "Węgrzce" Twierdzy Kraków, Forteca, nr 2-3(17-18), 2004.
Peschak B., Prace konserwatorskie na forcie 49 1/4 "Grębałów", Fortyfikacja, t.II, 1995.
Stawiarski J., Fort "Winnica", Spotkania z Zabytkami, nr 3, 1992.
Środulska - Wielgus J., Problem ognia bocznego w fortyfikacji austriackiej, Fortyfikacja, t.II, 1995.
Środulska - Wielgus J., Zarys problematyki zadrzewień maskujących na przykładzie Twierdzy Kraków, Sprawozdania z Posiedzeń Naukowych PAN, 1996.
Środulska - Wielgus J., Sposoby adaptacji zabytków fortyfikacji XIX-XX-wiecznej na przykładach Twierdzy Kraków i Twierdzy Przemyśl, mpis. (Archiwum Koordynatora 1 stopnia programu R.P.B.P. 1.11, UMK Toruń), Toruń.
Środulska - Wielgus J., Wielgus K., Parki kulturowe Twierdzy Kraków, Fortyfikacja, t. XVI, Warszawa 2004.
Wielgus K., Galicyjskie stacje lotnicze, Fortyfikacja, t.II, 1995.

i jeszcze trochę... choć mogą sie dublować

Waldemar Brzoskwinia Krzysztof Wielgus - Spojrzenie na Twierdzę Kraków - (Wydawnictwo Ostoja, Kraków 1991r.)
Janusz Bogdanowski - Architektura obronna - (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 1996r.)
Janusz Bogdanowski - Kraków w czasie I w.ś. - Rola Krakowskiej twierdzy w I wojnie światowej - (Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, Kraków1998r.)
Mirosław Holewiński - Kraków przed stu laty - Szczegółowy plan twierdzy Kraków z roku 1904 - (Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, Kraków1998r.)
Mirosław Holewiński - Problematyka konserwatorska zespołów koszarowych na przykładzie Twierdzy Kraków - (Fortyfikacja t.1, Agencja Wydawnicza Zebra, Warszawa- Kraków 1995r.)
Waldemar Brzoskwinia - Fortyfikacyjna wieża pancerna 8-centymetrowej armaty M.94 - (Forteca 1/98, Wydawnictwo Forteca, Przasnysz 1998r.)
Waldemar Brzoskwinia - Krótki zarys dziejów pancerza w fortyfikacji - (Forteca 1/97, Wydawnictwo Forteca, Przasnysz 1998r.)
Waldemar Brzoskwinia - Kopuła pancerna fortu 44 "Tonie" Twierdzy Kraków - (Forteca 3-4/98, Wydawnictwo Forteca, Przasnysz 1998r.)
Waldemar Brzoskwinia - Fortyfikacyjna wieża pancerna Senkpanzer M.02 - (Militaria 1/99, Warszawa 1999r.)
Waldemar Brzoskwinia - Pancerna wieża obserwacyjna fortyfikacji austro-węgierskich - (R-20 nr5, Zielona Góra 1995r.)
Marian Zgórniak - Kraków w czasie I w.ś. -Strategiczna rola Krakowa przed wybuchem i w czasie I wojny światowej - (Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, Kraków1998r.)
Zbigniew Pruski - Bastion Polesie - (Wydawnictwo Forteca, Przasnysz 2000r.)
Vladimir Kupka - Pevnosti Krakov a Premyśl - (Fort Print, Praha 1999r.)
Janusz Bogdanowski - Sztuka obronna - (Zarząd Jurajskich Parków Krajobrazowych Województwa Krakowskiego, Kraków 1993r.)
Tomasz Nowakowski - Barwa i broń nr5 - Armia Austro-Węgierska 1908-1918 - (Wydawnictwo FENIX, Warszawa 1992r.)
Ignacy Krieger - Fotografie dawnego Krakowa - (Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1989r.)
Roman Frodyma - Galicyjskie cmentarze wojenne - (Oficyna Wydawnicza REWASZ, Pruszków 1995 - 1998r.)
Zbigniew Pianowski - Wawel obronny - (Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Kraków 1991r.)

URZĄD MIASTA KRAKOWA - WYDZIAŁ OCHRONY ZABYTKÓW
ATLAS TWIERDZY KRAKÓW

Fort 31 Św. Benedykt opr. Jan Janczykowski
Fort 49 Krzesławice opr. Waldemar Brzoskwinia
Fort 2 Kościuszko opr. Jan Janczykowski
Fort 49 1/4 Grębałów opr. Waldemar Brzoskwinia
Fort 51 Rajsko opr. Waldemar Brzoskwinia
Fort 50a Lasówka opr. Jadwiga Środulska-Wielgus
Dowództwo Okręgu Korpusu opr.Joanna Hiżycka, Stanisław Stawiński
Rakowice Lotnisko Twierdzy opr. Krzysztof Wielgus
Polowa pozycja wysunięta Dziekanowice - Bosutów opr.Jadwiga Srodulska-Wielgus
Bastion IVa (Fort 12) Luneta Warszawska opr. Piotr Bujas
Koszary Arcyksięcia Rudolfa opr. Mirosław Holewiński
Mapa Twierdzy (1899-1904) opr. Jan Janczykowski
Koszary kawalerii w Kobierzynie opr. Mirosław Holewiński
Schrony amunicyjne opr. Piotr Bujas
Fort 50 Prokocim opr. Waldemar Brzoskwinia, Jadwiga Środulska - Wielgus
Fort 44 Tonie opr. Waldemar Brzoskwinia
Fort 52 1/2 Skotniki - Sidzina opr. Waldemar Brzoskwinia
Zabytki fortyfikacji Twierdzy Kraków, ochrona i konserwacja w latach 1991-1998 - Waldemar Brzoskwinia, Jan Janczykowski
Z problematyki adaptacji krakowskich fortów opr. Jan Janczykowski
Atlas pancerzy Twierdzy Kraków cz.I opr. Waldemar Brzoskwinia
Zieleń Twierdzy Kraków opr.Jadwiga Środulska-Wielgus
i jeszcze inne...

Zapraszam do miłej lekturki

wszyscy piszą o swoich łowiskach, więc i ja założę nowy temat poświęcony Wiśle na odcinku Krakowskim - posłużę się juz dostępnymi tekstami na temat tego odcinka Wisły dostępnymi w Internecie - oczywiście nie są to moje teksty, wiec w miarę możliwości kopiować będę wraz z danymi autorów + podam linki do orginałów.

http://wedkuje.pl/pokaz.php?pokaz=lowisko&id_news=1217

Mimo, że Wisła na krakowskim odcinku przez wiele lat była jedną z najbardziej zanieczyszczonych rzek w Polsce, od dawien dawna uchodzi za doskonałe łowisko dużych ryb.

Dzisiaj - mimo że stan czystości wiślanej wody uległ ogromnej poprawie - również nie można nazwać Wisły 'czystą' w ogólnym rozumieniu. Woda oczyściła się jednak na tyle, że Wisła stała się chętnie odwiedzanym łowiskiem, a ryby tu łowione uznawane są przez co poniektórych za bardzo smaczne. Krakowski odcinek Wisły przez lata był jedynie umownym, zwyczajowym określeniem rzeki w najbliższych okolicach Krakowa. Zeszłoroczny podział rzek na obwody rybackie sprawił, że luźne określenie nabrało...

w pełni prawnego wymiaru
...i dziś mianem Wisła Krakowska określa się odcinek od ujścia Skawy aż po ujście Raby. Nie będzie cienia przesady w stwierdzeniu, że Wisła Krakowska to dziś najrybniejsza rzeka w Polsce. Złożył się na to szereg przyczyn. Przede wszystkim wspomniany, kiepski stan wody. Rzeka była nie ruszana przez wędkarzy, rybaków i kłusowników przez kilkadziesiąt lat. Ryby w jakiś sposób przystosowały się do zanieczyszczonej wody, a kiedy 'odcięto' zanieczyszczenia przemysłowe ze Śląska, a zostały jedynie ścieki bytowe - wręcz znalazły w rzece doskonałe warunki do życia. Do Wisły na tym odcinku wpada kilka dużych, mocno zarybiany rzek, a dodatkowo w dorzeczu jest cała masa zbiorników zaporowych. Tak więc ryby mają skąd schodzić i skąd migrować i mimo braku zarybień samej Wisły, życie kwitnie w niej bujnie i dorodnie. Obecnie Wisłę już się zarybia, co poprawi i tak już bogaty rybostan. Wisła Krakowska to tak naprawdę duża rzeka podgórska. Charakterem bardziej podobna do Dunajca niż do - dajmy na to - Warty czy Noteci. Tak więc i jej podstawowy rybostan to ryby 'podgórskie'. Nie brakuje kleni, brzan czy świnek. Wisła w wielu miejscach jest mocno podregulowana. Jej nurt spowalniają czy to rzędy ostróg, czy opaski, czy wręcz przegradzające całą szerokość rzeki progi wodne. Dzięki temu na wielu odcinkach trudno zauważyć jej podgórski charakter, bardzo zaś przypomina typowe rzeki nizinne. I ta jej cecha znalazła odbicie w rybostanie, bowiem masa tu leszczy, jazi, sandaczy, boleni i sumów - ryb typowych dla dolnych, nizinnych odcinków rzek. Mimo, że na Krakowskiej Wiśle dosłownie na każdych stu metrach biegu rzeki można spodziewać się doskonałych połowów, są tu miejsca dobre, lepsze i najlepsze. Patrząc z biegiem rzeki, pierwsze miejsce, które zawsze warto polecić to ujście Skawinki. Ujście Skawinki to już dziś...

łowisko legenda
Jeszcze kilka lat temu rzeką spuszczano do Wisły podgrzaną wodę z pobliskiej elektrociepłowni. W ujściu Skawinki, a i w samej - nie największej w końcu rzeczce - łowiono przeogromne ilości wszelkich ryb. Brzegi były na okrągło okupowane przez setki wędkarzy gruntowych, a w każdej wolnej miejscówce stał spinningista. I wszyscy łowili. Potężne leszcze i karpie, duże sandacze, klenie i sumy. Brzany, jazie i ogromne jak na Wisłę okonie. Choć obecnie woda w Skawince ma temperaturę ledwie dwa, trzy stopnie wyższą niż Wisła, nadal można liczyć tu na doskonałe połowy. Rzecz jasna już nie w takim natężeniu jak niegdyś. Kilka kilometrów poniżej ujścia Skawinki Wisłę przegradza pierwszy z trzech krakowskich stopni wodnych - Kościuszko. Okolice progu to bardzo atrakcyjne, choć trudne łowisko. Powyżej progu na ogół łowią wędkarze gruntowi. Rewiry poniżej częściej penetrują spinningiści. Rybostan jest i tu i tu podobny, choć w górze, na spokojnej wodzie cofki, częściej łowi się leszcze, karpie i płocie, niżej zaś łupem wędkarzy padają ryby prądolubne. Próg Kościuszko słynie przede wszystkim z ogromnych leszczy, karpi i sumów, a w ostatnich latach z boleni. Szczególnie te ostatnie - z roku na rok coraz gęściej zasiedlające wiślane łowiska - na piaszczystych przykosach poniżej progu odprawiają nierzadko prawdziwe balety. Poniżej progu Kościuszko Wisła zaczyna omywać kolejne krakowskie dzielnice, nie wyłączając tej najważniejszej - podwawelskiego śródmieścia. W mieście brzegi Wisły umocniono wysokimi murami oporowymi, zaś wzdłuż nich biegną malownicze bulwary. Nie jest to typowy wędkarski krajobraz, a mimo to amatorów bulwarowych połowów nie brakuje. Wisła na miejskim odcinku jest...

mocno ścieśniona
...a co za tym idzie znacznie głębsza, niż przed i poniżej miasta. Dzięki temu ryby znajdują tu doskonałe warunki do życia, a w zimniejszych porach roku jest ich tu nawet znacznie więcej, niż na innych, pozamiejskich odcinkach. Na bulwarach królują amatorzy ciężkiej gruntówki, pikera i przepływanki. Łowi się w zasadzie pełne spektrum ryb gruntowych, a amatorzy żywcówki czy łowienia na trupka polują na sandacze oraz sumy. Ostatni z krakowskich progów wodnych - stopień wodny Przewóz - to chyba najciekawsze łowisko na całym krakowskim odcinku Wisły. Jest to pierwsza zapora na Wiśle aż od Włocławka. Przepławka na progu niemal nie funkcjonuje, tak więc zatrzymują się tu przeogromne stada migrujących w górę ryb. A poniżej mamy już do dyspozycji prawdziwie dziką, choć wciąż jeszcze regulowaną tu i ówdzie rzekę. W okolicach progu łowi się wszystkie możliwe gatunki ryb, a trafiają się niespodzianki w postaci nietypowych dla tego łowiska pstrągów, troci czy morskich tęczaków. Około pół kilometra poniżej progu Wisłę 'zasila' rzeczka Drwina. Nazwa bardzo adekwatna, bowiem rzeką płyną nie oczyszczone ścieki bytowe z ogromnej części prawobrzeżnego Krakowa. W Europie i w XXI wieku to faktycznie drwina. Ujście krakowskiego bergla to jedno z najlepszych łowisk sumowych na tym odcinku. Cóż - sumy na całym świecie uwielbiają takie miejsca, ale tylko u nas mają ich pod dostatkiem. Okolice ujścia Drwiny niemal na okrągło okupują wędkarze gruntowi. Sumy łowi się tu przede wszystkim na trupka, a za bezapelacyjnie najlepszego uważa się średniego klenia. Pięć kilometrów poniżej stopnia wodnego, na wysokości kompleksu stawów PZW w Przylasku Rusieckim, trafimy na kolejny odcinek Wisły, gdzie śmiało można się zasadzić na sumy. Brzegi Wisły spina w tym miejscu most kolejowy. Lewy brzeg to ciąg dość głębokich główek, na prawym mamy do dyspozycji dziką burtę z głębokimi podmyciami i sporą rynną biegnącą wzdłuż brzegu. Powyżej mostu - a jakże - uchodzi do Wisły kolejny bergiel. Mimo, że o wiele mniejszy i niosący o wiele mniej zanieczyszczoną wodę i tu sumy kręcą się niemal regularnie. Poza sumami odcinek ten to jedno z...

ciekawszych łowisk
...jazi. Nie wiedzieć czemu, jazie upodobały sobie ten kawałek Wisły, choć z punktu widzenia jazia, chyba niczym nie różni się on od fragmentów rzeki powyżej czy poniżej tego miejsca. Jazie łowi się zarówno wzdłuż dzikiej burty jak i na lewobrzeżnych ostrogach. Ostrogi zwyczajowo bywają zajęte przez wędkarzy gruntowych, tak więc spinningistom na ogół pozostaje do dyspozycji prawy, dziki brzeg. Narzekać nie ma na co, bowiem wzdłuż dzikich burt spinningiem łowi się jazie bardzo skutecznie. Przez kolejne kilkanaście kilometrów Wisła płynie dość monotonnym korytem, po obu brzegach umocnionym kamiennymi opaskami. Ten odcinek to bezapelacyjne królestwo ryb prądolubnych - brzan, świnek, kleni i boleni. Krakowski odcinek Wisły kończy się na ujściu rzeki Raby, a sam rejon ujścia to kolejne doskonałe łowisko, gdzie można liczyć na złowienie każdej ryby. Ciekawe miejscówki zaczynają się około kilometr przed samym ujściem. Brzeg umacnia tu ciąg ostróg. Choć główki na pierwszy rzut oka wyglądają na mocno zapiaszczone i płytkie, w okolicach ich szczytów rzeka wymyła potężne i głębokie doły. To bankowe siedliska dużych sumów. Napływy główek oraz strefy zapływowe zamieszkują potężne stada jazi i leszczy, a taka obfitość pożywienia to kolejny powód, dla którego sumy zamieszkują te rejony. Ostatnie kilkaset metrów brzegu przed stykiem Wisły i Raby to bardzo ciekawa opaska. Na opasce można złowić niemal każdą rybę, ale prawdziwą królową tego miejsca jest brzana. Sam cypel i tworząca się poniżej niego potężna przykosa to równie dobre miejsce sumowe, jak głębie przy główkach. Przykosę najlepiej obławiać późnym wieczorem, a nawet nocą. Dopiero o tej porze zaczyna się tu wielkie, sumowe żarcie.

Tomasz Krzyszczyk

http://www.wcwi.pl/index.php?option=com ... Itemid=156

Tam łowią nasi
Rzeki nizinne
Napisał(-a) Hilary Jałoszyński *hiljot*
dnia 13.03.2005

*Marian Batruch*
Wisła â od Kopanki do Wawrzeńczyc. Mini-przewodnik wędkarski

Niniejszy przewodnik został napisany przez mojego Kolegę na zamówienie Wydawnictwa Turystycznego, które po wydaniu kilkunastu podobnych przewodników edycję następnych zawiesiło na skutek nieznanych bliżej tarapatów finansowych. Niniejsze opracowanie gotowe do druku nie ukazało się i jego autor, znający doskonale wody południowej Polski, a zwłaszcza te bliższe Krakowa, na moją prośbę tekst przewodnika ponownie przejrzał, usunął zdezaktualizowane przez czas informacje i przekazał do mojej dyspozycji w celu ewentualnej publikacji w Internecie, niestety bez najlepszych fotografii, których wydawnictwo nie zwróciło.

* * *

Największa z polskich rzek, Wisła ma źródła w Beskidzie Śląskim, na zboczach Baraniej Góry (1106 m). Jej dorzecze ma powierzchnię około 194 tys. km2, a długość jej biegu od źródeł do ujścia wynosi 1090 km. W ciągu roku Wisłą przepływa około 30 km3 wody.

Niniejszy przewodnik obejmuje tylko niewielki, 70-kilometrowy odcinek Wisły od Kanału Skawińskiego w Kopance do ujścia potoku Ropotek we wsi Wawrzeńczyce. Na tym odcinku średnia różnica poziomów lustra rzeki wynosi 18,4 m, . Płynąc w ogólnym kierunku z zachodu na wschód 25-kilometrowe koryto Wisły przecina mocno zurbanizowane tereny w granicach administracyjnych Krakowa. W Krakowie i najbliższej okolicy do Wisły wpada kilka mniejszych rzeczek i potoków mniej zanieczyszczonych niż Wisła i zarybianych przez ZO PZW w Krakowie. Dopływami lewobrzeżnymi są: Sanka, Rudawa, Prądnik, zwany w Krakowie Białuchą, Dłubnia, Potok Kościelnicki i Ropotek. Dopływy prawobrzeżne to: Skawinka, Wilga, Drwinka (Drwień) i Podłężanka. Drwinka nie nadaje się do wędkowania z powodu nadmiernego zanieczyszczenia.

W granicach krakowskiego Okręgu PZW Wisła jest typową rzeką nizinną. Biorąc pod uwagę spadek, szybkość przepływu wody i żwirowato-piaszczysty charakter dna można by ją zaliczyć, zgodnie z rybacką kwalifikacją, do krainy brzany, jednak hydrotechniczna zabudowa, a zwłaszcza stopnie wodne âźKościuszkoâ, âźDąbieâ, i âźPrzewózâ zmieniły rzekę w krainę leszcza. Czystość wiślanej wody pozostawia wiele do życzenia. I chociaż od czasu ograniczenia zrzutu zasolonych wód kopalnianych jej stan się wyraźnie poprawił, to jednak nadal jest to rzeka pozaklasowa, chociaż coraz bardziej rybna. Rybami dominującymi na omawianym odcinku Wisły są leszcze, karasie, płocie, jazie, klenie, jelce i ukleje. Mniej licznie występują karpie i brzany, a sporadycznie świnki. Z ryb drapieżnych najliczniejsze są sandacze i okonie. Mniej liczne, a za to bardziej okazałe są szczupaki, sumy i bolenie. We wspomnianych wcześniej rzeczkach: Skawince, Rudawie, Dłubni i Wildze występują pstrągi potokowe. Mimo systematycznych zarybień populacja pstrąga jest nieliczna. W bezpośrednim sąsiedztwie Wisły znajduje się kilka łowisk specjalnych zarządzanych przez ZO PZW w Krakowie lub bezpośrednio przez niektóre Koła PZW. Na prawym brzegu Wisły są to âźPodgórki Tynieckieâ oraz w okolicy Niepołomic łowiska w Woli Batorskiej oraz w Zabierzowie Bocheńskim. Te ostatnie przeszło zresztą w ręce prywatne. Na lewym brzegu Wisły łowiska specjalne (tzw. âźWspólnotaâ) znajdują się w Przylasku Rusieckim i w Wawrzeńczycach oraz ogólnie dostępne łowisko w Zesławicach (30-hektarowy zalew na rzece Dłubni). Wisła i dolne przyujściowe odcinki dopływów zaliczone są do wód nizinnych.

Rybackim użytkownikiem i gospodarzem tego odcinka Wisły z wymienionymi dopływami jest Zarząd Okręgu PZW w Krakowie: Oś. Szkolne 39, 31-978 Kraków; tel. 12....643 65 16, tel/fax. 643 69 35; internet: www.pzw.krakow.pl; konto PBK W-wa III O/Kraków 11101330-401330001077.

ZO PZW w Krakowie posiada własny ośrodek zarybieniowy (hodowla pstrągów) mieszczący się w Czatkowicach, między Krakowem a Krzeszowicami (tel. kom. 0 601 437 503). Aktualne opłaty na ochronę i zagospodarowanie wód podawane są w biuletynach, w prasie i internecie. Odrębne opłaty obowiązują na wodach tzw. âźWspólnotyâ.

Wisła w okolicach Skawiny.

Gatunki ryb: płoć, karaś, leszcz, karp, ukleja, okoń, szczupak, sandacz, sum. Przy ujściu Skawinki można złowić okazowe sztuki karpi, sumów, sandaczy i boleni.
Złowione okazy z poprzednich sezonów: sum 120 cm, sandacz 80 cm, karp 5 kg .
W okolicy Skawiny godne polecenia są dwa łowiska. Pierwsze, to ujście Kanału Skawińskiego do Wisły w Kopance. Odcinek kanału między śluzą w Borku Szlacheckim a Kopanką ma 2 km długości. Poniżej śluzy kanał płynie głębokim, obwałowanym wykopem o brzegach umocnionych kamiennymi opaskami. Głębokość wody przekracza 3 m, a nurt jest bardzo wolny. Najlepszy okres połowu ryb przypada w marcu i kwietniu, kiedy do kanału masowo wpływają z Wisły płocie, karasie i leszcze, poszukujące tarlisk i żerowisk. Latem wędkowanie utrudnia rzęsa, gęsto pokrywająca powierzchnię wody. Jesienią można tu zapolować na okonie, sandacze i klenie.
Plusy łowiska: rybność wody, łatwy dojazd ze Skawiny, mała presja wędkarska, wygodne stanowiska.
Minusy łowiska: brak w pobliżu miejsc parkingowych, niezbyt czysta woda.

Drugim łowiskiem jest ujście Skawinki do Wisły. Podgrzana woda z elektrociepłowni w Skawinie odprowadzana do Wisły korytem Skawinki powoduje koncentrację dużej ilości ryb w rejonie ujścia. Połączone wody Skawinki i Wisły tworzą w tym miejscu dół o głębokości do 4 m z wirującym prądem. Nieco poniżej ujścia przy prawym brzegu Wisły znajduje się sztucznie usypana, kamienna rafa. Za rafą od strony wiślanego brzegu często buszują bolenie, uganiające się za drobnicą, wygrzewającą się na płytszej wodzie. We wspomnianym dole przy ujściu można złowić okazałe sandacze i sumy. Łowienie w pobliżu rafy jest dość trudne ze względu na zawady na dnie wody.
Do łowiska można dojechać z Tyńca ulicami Bogucianka i Walgierza Wdałego, a dalej drogą polną. Możliwy jest również dojazd ze Skawiny.
Plusy łowiska: liczny i różnogatunkowy rybostan, możliwość złowienia okazowych ryb.
Minusy łowiska: trudny dojazd polnymi drogami, nadmierna presja wędkarska, zdeptane i zaśmiecone brzegi.

Wisła w okolicach Tyńca.

Gatunki ryb: karp, leszcz, karaś, płoć, sandacz, szczupak, sum.
Złowione okazy z poprzednich sezonów: karp 6 kg, szczupak 9 kg, sum 24 kg, tołpyga 20 kg.

Popularnym wśród krakowskich i śląskich wędkarzy (którzy są tu częstymi gośćmi) łowiskiem jest 2-kilometrowy odcinek Wisły od tynieckiego opactwa do stopnia wodnego âźKościuszkoâ. Wisła płynie tu sztucznym, szerokim przekopem o głębokości ponad 4 m, wykonanym w czasie budowy stopnia. Na obu brzegach są kamienno-faszynowe opaski. Prawy brzeg porośnięty jest wikliną, lewy, od strony Piekar wolny jest od zarośli. Przy prawym brzegu nurt jest wolny, czasem woda prawie stoi. Przy lewym brzegu silniejszy nurt stwarza dogodne warunki do połowu na przepływankę. Skuteczną metodą połowu ryb jest odległościówka, bolonka lub gruntówka bez spławika z zastosowaniem naturalnych przynęt. Drapieżniki dobrze reagują na przynęty gumowe.

W Podgórkach Tynieckich na dawnym zakolu Wisły urządzono łowisko specjalne, składające się z dwóch zbiorników, połączonych betonową rurą o dużym przekroju, o łącznej powierzchni caâ 16 ha. Łowisko należy do tzw. âźWspólnotyâ, a zarybiane jest karpiami, linami, sandaczami i sumami. Połów ryb dozwolony na podstawie odrębnej opłaty na rzecz ZO PZW w Krakowie.

Poniżej stopnia wodnego âźKościuszkoâ oba brzegi są łatwo dostępne. Ten odcinek Wisły wykorzystywany jest jako tor kajakowy. Przy prawym brzegu istnieje żwirowata płycizna z szybkim nurtem i wędrującą przykosą. Dobre łowisko okoni i sandaczy na lewym brzegu znajduje się poniżej wejścia do śluzy.
Plusy łowiska: łatwy dojazd autostradą A-4 ze Śląska, bogaty rybostan.
Minusy łowiska: duża presja wędkarska, w pobliżu stopnia wodnego hałas z autostrady i jak to niestety bywa, zaśmiecone brzegi.
Miejsca godne uwagi: średniowieczne opactwo Benedyktynów w Tyńcu, rezerwat przyrodniczy âźSkałczanka na Wzgórzach Tynieckich.

Wisła od Tyńca do Pychowic.

Gatunki ryb: podobne, jak w okolicach Skawiny i Tyńca.
Na tym kilkukilometrowym odcinku Wisła przepływa przez teren Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. W wielu miejscach brzegi są strome, trudno dostępne, porośnięte wikliną. Nurt jest zmienny, dno żwirowato-piaszczyste, miejscami muliste. Z polnej drogi biegnącej w międzywalu roztaczają się piękne widoki na tyniecki klasztor, Skałki Bodzowskie, Srebrną Górę, Sowiniec i Las Wolski.

Najciekawsze miejscówki:
- kilkuset metrowa, opaska na wysokości Kostrza, miejsce połowu grubych leszczy i kleni, a czasem brzan. Łatwo tam dojechać z Kostrza ulicami Krzewową i Falistą.
- Stare, zniszczone ostrogi na prawym brzegu między Kostrzem a Bodzowem. Głeboczki przy ostrogach, to dobre miejsca połowu drapieżników. Na przelewach zdobyczą może być kleń i jaź łowione sztucznymi przynętami. W rejon ostróg najłatwiej dojechać z Bodzowa ulicą Widłakową.
Plusy łowiska: łatwy dojazd, piękne widoki, zróżnicowany rybostan.
Minusy łowiska: przeszkadzający w wędkowaniu ruch statków i barek, dzikie wysypiska śmieci przy polnej drodze.

Wisła na odcinku Kraków â Nowa Huta.

Wiślane bulwary w centrum Krakowa na przestrzeni od mostu Dębnickiego do mostu kolejowego są dobrym łowiskiem leszczy, płoci i karpi. Głębokość rzeki na tym odcinku przekracza 5 m. Wybetonowane burty, asfaltowe ścieżki i brak zarośli umożliwiają komfortowe wędkowanie wszystkimi metodami. Jednak tego miejsca nie polecałbym, jako łowiska rekreacyjnego ze względu na duży ruch spacerowiczów, którzy nie zawsze umieją się zachować w pobliżu stanowisk wędkarzy. Natomiast to miejsce doskonale się nadaje do rozgrywania zawodów spławikowych. Często organizowane są tu imprezy nawet o randze międzynarodowej. Z prawego brzegu są piękne widoki na Wawel, Skałkę i inne zabytkowe budowle

Poniżej stopnia wodnego âźDąbieâ w tzw. Zakolu Wisły rzeka znów dziczeje i odzyskuje naturalny wygląd. Brzegi są przeważnie strome, porośnięte wikliną. Głębokość wody zmienna: od 1 do 5 m. Prędkość nurtu zależy od pracy stopnia wodnego.
Najczęściej odwiedzane miejscówki to ujście Białuchy na lewym brzegu w dzielnicy Dąbie i połączenie kanału portowego w prawobrzeżnej dzielnicy Płaszów. Port rzeczny w Płaszowie w czasie silniejszych mrozów zamarza i wtedy staje się dobrym miejscem podlodowych połowów przede wszystkim płoci i okoni. Jesienią można tu łowić sandacze i szczupaki.

Ostatnim w granicach Krakowa jest stopień wodny âźPrzewózâ położony między Pleszowem (dawniej podkrakowska wieś, obecnie dzielnica indywidualnej zabudowy), a osiedlem Przewóz. Powyżej stopnia rzeka tworzy szerokie i bardzo głębokie rozlewisko o wolnym nurcie, gdzie bytują płocie, karasie, leszcze i karpie.
Żwirowate bystrzyny i doły poniżej stopnia są dobrym łowiskiem kapitalnych boleni, sandaczy i sumów. Kilkaset metrów poniżej stopnia na prawym brzegu uchodzi rzeczka Drwinka, którą odprowadzane są ścieki z oczyszczalni w Płaszowie. Cuchnące ścieki bardzo pogarszają jakość wiślanej wody, ale jakoś nie przeszkadza to sumom, które właśnie poniżej ujścia Drwinki w głębokich dołach maja swoje ostoje. Wygodne stanowiska wędkarskie znajdują się na prawym brzegu Wisły od strony Przewozu i Brzegów, gdzie najlepiej dojechać ulicą Łutnia. Lewy brzeg jest osiągalny z Nowej Huty ulicami Igołomska i Dymarek.

Licznie odwiedzanym łowiskiem w Nowej Hucie jest tzw. âźkanał ciepłej wodyâ. Kanał ma 1,5 km długości, 50 m szerokości i 4 m głębokości. Żyją tutaj karpie, leszcze, karasie, płocie, krąpie, sandacze i sumy. Zwłaszcza w zimie koncentrują się tutaj wchodzące z Wisły ryby. Przyciąga je podgrzana woda odprowadzana tędy do Wisłu z nowohuckiego kombinatu. Podwyższona temperatura wody powoduje, że ryby żerują dobrze nawet w zimie. Łowisko jest ogólnie dostępne. Dojazd z Nowej Huty ulicami Igołomska i i Dymarek. Punktem orientacyjnym jest bar âźMeksykâ, przy którym należy skręcić w prawo z ulicy Igołomskiej.

Wisła w okolicy Niepołomic.

Gatunki ryb: kleń, jaź, sandacz, boleń, leszcz, karaś; mniej licznie spotyka się brzanę i szczupaka, a sporadycznie świnkę.
Okazy z poprzednich sezonów: świnka 1,5 kg, jaź 2 kg, sandacz 86 cm.

Niepołomicki odcinek Wisły jest bardzo dobrym łowiskiem kleniowo-jaziowym. Nurt rzeczny jest bystrzejszy, woda zazwyczaj mętna, zanieczyszczona bardziej niż w Krakowie. W okolicach mostu znajdziemy dogodne miejsca do łowienia ryb metodą gruntową i spinningową. Począwszy od mostu Wisła zmienia kierunek na północno-wschodni, tworząc lekki łuk. Prawy brzeg poniżej mostu jest umocniony szeregiem starych, krótkich, kamiennych ostróg. Brzegi są dość strome, ale rzadko porośnięte wikliną.

Oprócz łowisk wiślanych można skorzystać ze zbiorników pożwirowych w pobliskiej Woli Batorskiej i Zabierzowie Bocheńskim. Te cztery pożwirowe wyrobiska o czystej wodzie i łącznej powierzchni 23 ha zagospodarowali kiedyś niepołomiccy wędkarze, tworząc łowisko specjalne. Niepołomickie Koło PZW zarybiało je intensywnie karpiami, karasiami, płociami, szczupakami, sandaczami i amurami. Obecnie na łowisku w Zabierzowie Bocheńskim gospodaruje prywatny dzierżawca. Zezwolenie na korzystania z łowisk PZW można wykupić w sklepie zoologiczno-wędkarskim w Niepołomicach przy ul. Pionierów 5.

Najlepsze okresy połowu: kwiecień i maj â jazie; sierpień-wrzesień â brzana, sandacz; październik â szczupak.
Plusy łowiska: łatwy dojazd, możliwość parkowania, rybność wód.
Minusy łowiska: niestety, brudna wiślana woda.
Uwagi praktyczne:
- leszcze, karasie i szczupaki najłatwiej złowić w partiach spokojnej wody w tzw. âźklatkachâ.
- brzany i sandacze trzymają się w nurcie. Łowiąc metodą gruntową trzeba używać dość dużych obciążeń.
- jazie doskonale biorą na malutkie woblerki płytko prowadzone w pobliżu brzegu.

Miejsca godne uwagi i zwiedzenia: renesansowy Zamek Królewski w Niepołomicach, rezerwat żubrów w Puszczy Niepołomickiej.

Wisła w okolicy Wawrzeńczyc.

Gatunki ryb w Wiśle: karasie srebrzyste, płocie, leszcze, jazie, bolenie, sandacze i sumy.
Gatunki ryb w starorzeczu: karpie, liny, karasie, leszcze, płocie, szczupaki i amury.

Wisła pod Wawrzeńczycami tworzy długi łuk, podmywając wysoki, lewy brzeg. W przeszłości było tutaj kilkanaście prostopadłych do nurtu ostróg. Obecnie, po zniszczeniach powodziowych, pozostały po nich tylko ich części przybrzeżne. Wymyte z ostróg kamienie i głazy utworzyły rafy, ukośnie do nurtu rzeki i przelewy. W podmytych brzegach między ostrogami powstały zakola o spokojnym, czasem zanikającym nurcie. Głębokość wody w zakolach przekracza 2 metry, dno jest żwirowato-piaszczyste. Dostęp do brzegu łatwy, brak wiklinowych zarośli.

Starorzecze ma kilkaset metrów długości, około 4 ha powierzchni i zróżnicowaną głębokość: od 1 do 4 m. Proszowickie Koło PZW utworzyło tutaj łowisko specjalne, systematycznie zarybiane karpiem, amurem, linem szczupakiem i sumem. Starorzecze jest udostępnione do wędkowania po wniesieniu opłaty rocznej lub wykupieniu dniówki. Zezwolenia można nabyć na miejscu u gospodarza łowiska, p. Pasternaka. Jego drewniany dom oddalony jest od wody o około 100m. Na łowisku obowiązuje RAPR, ale wymiary ochronne niektórych ryb zostały zwiększone. Obowiązują również limity połowu. Połowy nocne i spod lodu są dozwolone. Nie wolno łowić ze sprzętu pływającego. Informacje o łowisku i aktualnych opłatach w Kole PZW w Proszowicach, tel. 012 386 17 32 względnie na miejscu u gospodarza łowiska. Dojazd do łowiska z Krakowa Nowej Huty drogą Nr 217 w kierunku Brzeska Nowego. Obok baru w Wawrzeńczycach skręcić w prawo w wąską asfaltową drogę wzdłuż potoku Ropotek, która doprowadzi do łowiska. Tą samą drogą można podjechać dalej nad brzeg Wisły, za wałem powodziowym.

Na miejscu, niestety, brak jest bazy noclegowej, ale w porze letniej można biwakować nad starorzeczem
Plusy łowiska: spokój, brak tłoku na łowisku, piękna okolica, różnogatunkowa populacja ryb.
Obiekt godny uwagi: zabytkowy kościół parafialny.

http://www.krakow.rzgw.gov.pl/index.php ... Itemid=117

Lokalizacja - 4+900 km rzeki Wisły.

Zadania:

* żegluga
* energetyka
* przeprawa mostowa

W skład stopnia wodnego Dwory wchodzi dwuprzęsłowy jaz z zamknięciami sektorowymi o świetle 27,5 m, oraz wielkogabarytowa śluza o wymiarach 12 x 190 m usytuowana na kanale żeglugowym Oświęcim â Przeciszów w km 2+950.
Kanał położony jest na prawym brzegu Wisły, łączy km 4+016 i km 16+185 Wisły skracając drogę wodną o 4,37 km. Łączna długość kanału wynosi 7,8 km, w tym:

* kanał górny z awanportem - 2,9 km,
* kanał dolny z awanportem - 4,6 km.

Kanał żeglugowy poprowadzony został w prawobrzeżnej części doliny, co pozwala na ominięcie szeregu ciasnych zakoli, znajdujących się na Wiśle bezpośrednio poniżej jazu.

Przyjęty typ konstrukcji jazu, bez tradycyjnie wysokich filarów, mostów podsuwnicowych itp., nie zakłóca harmonii naturalnego krajobrazu.

Próg jazu zawiera komorę dla sektora oraz galerię komunikacyjną. Galeria umożliwia komunikację do wnętrza filara i znajdujących się tam instalacji hydraulicznych napędu sektorów oraz innych instalacji technologicznych. Dojście do galerii zapewnia kładka z korony wału, przejście przez sterownie jazu do wnętrza filara.

Zamknięcia jazu sektorowego działają automatycznie. Ich zadaniem jest utrzymywanie założonego poziomu wody górnej niezależnie od wielkości przepływu wody przez jaz za wyjątkiem przejścia wód powodziowych. Wówczas wraz ze wzrostem przepływu wód, sektory opadają aż do całkowitego skrajnego położenia, a zwierciadło wody układa się w sposób naturalny.

Na prawym przyczółku jazu wykonany jest stały przelew, który pełni rolę dodatkowego światła jazu.

Na styku z lewym przyczółkiem jazu została wybudowana przez prywatnego inwestora mała elektrownia wodna, wykorzystująca spiętrzenie i naturalny przepływ wody. Moc elektrowni - 750 kW. Obiekt obejmuje ujęcie wody, doprowadzenie wody na turbiny, budynek elektrowni i odprowadzenie wody do niecki wypadu jazu.

Śluza o spadzie 6,5 m jest wyposażona w zamknięcie segmentowe uchylane do dołu w głowie górnej i we wrota wsporne w głowie dolnej. Śluza posiada nowoczesny system napełniania wodą, który odbywa się przez galerie (długie kanały obiegowe) w ścianach bocznych i głowie górnej, ze współpracą segmentu głównego w końcowej fazie napełniania. Opróżnianie śluzy odbywa się przez galerie w ścianach bocznych i głowie dolnej oraz otworami we wrotach dolnych.

W ramach budowy stopnia wykonano:

* urządzenia dla utrzymania prawidłowego poziomu wód gruntowych w strefie oddziaływania piętrzenia na stopniu. Wykonana została sieć drenaży i rowów odwadniających oraz trzy pompownie.
* przebudowano i obwałowano ujściowy odcinek potoku Macocha, którego wody wprowadzane są do dolnego kanału. Z uwagi na znaczną różnicę poziomów wody w potoku i kanale wykonano stały przelew o wysokości progu 5,65 m i szerokości 2,0 m.

http://www.krakow.rzgw.gov.pl/index.php ... Itemid=118

Lokalizacja - 21+200 km rzeki Wisły.

Zadania:

* żegluga
* energetyka
* przeprawa mostawa

W skład stopnia wodnego Smolice wchodzi jaz sektorowy z dwoma przęsłami o świetle 32,0 m, oraz wielkogabarytowa śluza o wymiarach 12 x 190 m i spadzie 3,9 m, usytuowana na krótkim kanale żeglugowym długości 2,11 km. Kanał żeglugowy przebiega prawym brzegiem Wisły, łączy km 19+350 i km 23+200 Wisły skracając drogę wodną o 1,74 km. Kanał żeglugowy od strony głowy górnej i głowy dolnej śluzy na długości 600 m spełnia rolę awanportów.

* Kanał górny z awanportem â 1,15 km,
* Kanał dolny z awanportem â 0,96 km.

Do kanału dolnego wprowadzane są wody rzeki Skawy.

Zasady działania zamknięć jazu oraz sposoby napełniania i opróżniania komory śluzy są identyczne, jak na stopniu Dwory. Lokalizacja obiektów jest również podobna - jaz w korycie rzeki a śluza w przekopie poza ówczesnym międzywalem, w lewobrzeżnej części doliny.

W 2004 r. na styku z prawym przyczółkiem jazu rozpoczęto budowę małej elektrowni wodnej o mocy 2,0 MW. Inwestorem jest ZEW Niedzica S.A. Elektrownia będzie pracować w systemie automatycznym â bezobsługowym.

W ramach budowy stopnia Smolice wykonano cztery kompleksy odwodnieniowe z pompowniami przeznaczone do regulacji stosunków wodnych tzn. utrzymania prawidłowego poziomu wód gruntowych na obszarze wpływu piętrzenia na stopniu.

Zbudowano również nowy most drogowy na Wiśle, który zastąpił most drewniany w Zatorze oraz przebudowano dwa ciasne zakola Wisły znajdujące się poniżej dolnego stanowiska jazu.

http://www.krakow.rzgw.gov.pl/index.php ... Itemid=119

Lokalizacja - 38+500 km rzeki Wisły.

Zadania:

* żegluga
* ujęcie wody dla Elektrociepłowni Skawina
* energetyka
* przeprawa mostowa

Stopień wodny Łączany został zbudowany w latach 1955-60 z pierwszoplanowym pilnym zadaniem ułatwienia poboru wody dla celów chłodniczych przez powstająca wówczas dużą elektrownię cieplną w Skawinie. W skład Zespołu Obiektów Hydrotechnicznych Łączany â Skawina wchodzi:

* jaz ruchomy z zaporą ziemną, przekopami: górnym i dolnym oraz wałami,
* kanał żeglugowo â energetyczny Łączany â Skawina o długości 15,5 km,
* kanał żeglugowy dolny długości 1,4 km,
* kanał energetyczny doprowadzający grawitacyjnie wodę z awanportu górnego do Elektrowni Skawina długości 1,6 km,
* brama powodziowa,
* śluza komorowa w Borku Szlacheckim,
* zapora czołowa w Borku Szlacheckim,
* przelew awaryjny z upustem płuczącym w Borku Szlacheckim,
* zamknięcie awaryjne dla kanału energetycznego.

Jaz posiada 5 przęseł o świetle 20,0 m z zamknięciami w formie zasuw stalowych z umieszczoną u góry uchylną klapą lodową. Zamknięcia podnoszone są przy pomocy mechanizmów znajdujących się w budkach sterowniczych na filarach, które dominują w otaczającym krajobrazie. W lewym przyczółku jazu zlokalizowana została przepławka dla ryb, typu komorowego.

Przy stopniu w niedużej odległości od lewego przyczółka jazu (ok. 80 m) została wybudowana przez ZEW Niedzica S.A. mała elektrownia wodna o mocy 2,5 MW pracująca w systemie automatycznym, bezobsługowa.

Elektrownia składa się z następujących obiektów:
# kanał górny doprowadzający wodę do MEW,
# przepust w zaporze bocznej z częścią wlotową,
# kanał środkowy,
# budynek elektrowni,
# wypad,
# kanał dolny.

Odcinek kanału od wlotu w cofce jazu w Łączanach (km 0+000) do śluzy komorowej w Borku Szlacheckim (km 15+550) nosi nazwę kanału żeglugowo energetycznego ze względu na to, że kanałem tym doprowadzona jest również woda dla elektrowni cieplnej w Skawinie. Kanał służy do poruszania się obiektów pływających o nośności 600 ton a w perspektywie 1000 ton. Dolny kanał żeglugowy stanowi dolne stanowisko śluzy i łączy się z Wisłą w km 57+800 w miejscowości Kopanka.

W km 0+535 kanału energetyczno â żeglugowego znajduje się brama powodziowa. Brama ta służy do regulacji przepływu wody w kanale przy stanach wyższych od normalnego. Brama może również spełniać funkcję awaryjnego zamknięcia kanału na wypadek jego awarii. Brama powodziowa pod względem konstrukcyjnym stanowi adaptację dwu skrajnych przęseł jazu, czyli posiada dwa otwory po 20 m zamykane stalowymi zasuwami płaskimi o identycznej konstrukcji jak na jazie. Za pomocą zasuw stalowych następuje regulacja dopływającej wody do kanału. Kanał zakończony jest zaporą czołową (wał zamykający) o długości 258 m. Nadmiar wody w kanale odprowadzany jest samoczynnie, do dolnego stanowiska przelewem powierzchniowym zlokalizowanym na zaporze czołowej.

Śluza dostosowana jest do przepuszczania barek o nośności 1000 ton. Jest typu komorowego o wymiarach 85 x 12 m i ma najwyższy spad na górnej Wiśle, bo wynoszący aż 11,7 m. Napełnianie jej (i opróżnianie) odbywa się przy pomocy krótkich kanałów obiegowych usytuowanych w głowach, zamykanych stalowymi zasuwami płaskimi. Zamknięcia główne śluzy stanowią wrota wsporne, stalowe, płaskie, o konstrukcji żebrowej.

Dla zlikwidowania ujemnych skutków piętrzenia jazu w Łączanach na terenach przyległych do cofki wodnej wykonano melioracje na łącznej powierzchni terenów 6300 ha oraz osiem pompowni.

http://www.krakow.rzgw.gov.pl/index.php ... Itemid=120

Lokalizacja - 66+400 km rzeki Wisły.

Zadania:

* żegluga
* energetyka
* przeprawa mostowa

W skład stopienia wodnego Kościuszko wchodzi jaz, śluza i zapora ziemna. Jaz posiada trzy przęsła o świetle 32,0 m zamykane sektorami stalowymi o konstrukcji i zasadzie działania (sektor hydrostatyczny) identycznej jak na jazach Dwory i Smolice. W lewym przyczółku znajduje się sterownia z pomieszczeniami technologicznymi, w prawym przepławka typu komorowego dla ryb.

Śluza została usytuowana przy lewym brzegu obok jazu, w obrębie przekopu korygującego, istniejące wcześniej poniżej Tyńca, zakole Wisły. Napełnianie komory śluzy odbywa się jednocześnie nad segmentem głowy górnej i przez specjalny kanał pobierający wodę, umieszczony w przydennej strefie głowy górnej. Opróżnianie komory jest klasyczne, przy pomocy obustronnych kanałów obiegowych w głowie dolnej. Spad śluzy wynosi 4,4 m. Znajdujące się w przedłużeniu śluzy awanporty zostały oddzielone od rzeki długimi pełnymi kierownicami.

W ramach budowy poza obiektami stopnia wodnego wykonano m.in. przebudowę układu drogowego wraz z mostami i węzłami, w tym dwukilometrowy fragment autostradowego południowego obejścia Krakowa. Wykonano też sieć rowów odwadniających tereny zawala w zasięgu cofki na obu brzegach, z grawitacyjnym odprowadzeniem wody do dolnego stanowiska, pozostawiono bez zasypania zakole Wisły poniżej Tyńca, odcięte w charakterze starorzecza.

Towarzyszące budowie przekształcenia krajobrazu zostały potraktowane ze szczególna troską ze względu na wyjątkowe walory kulturowo-przyrodnicze otaczającego terenu. Poziom jezdni mostu nad stopniem potraktowano jako linię graniczną, ponad którą żadne obiekty kubaturowe nie mogły wystawać.

Poniżej jazu na prawym brzegu Wisły zlokalizowana jest mała elektrownia wodna o mocy 3 MW wybudowana przez Fundację im. ks. Siemaszki. MEW składa się z następujących obiektów:

* ujęcie wody,
* kanał energetyczny (doprowadza wodę do turbin oraz do toru kajakowego),
* blok elektrowni,
* kanał wylotowy.

Na prawym brzegu Wisły, znajduje się również tor kajakowy. Wraz z kanałami doprowadzającymi wodę rozciąga się on na długości około 600 m. Na całość obiektu składają się następujące elementy:

* ujęcie wody, z kanału MEW,
* trzy podziemne kanały zasilające,
* komora zamknięcia dopływu wody,
* basen startowy,
* właściwy tor kajakowy,
* odcinek wylotowy łączący tor kajakowy z korytem rz. Wisły.

http://www.krakow.rzgw.gov.pl/index.php ... Itemid=121

Lokalizacja - 80+900 km rzeki Wisły.

Zadania:

* żegluga
* energetyka
* zahamowanie erozji dennej koryta Wisły
* przeprawa mostowa

W skład stopnia wodnego Dąbie wchodzi jaz wraz z odcinkami ziemnej zapory czołowej, krótka śluza oraz elektrownia wodna przepływowa o mocy 2,9 MW. Jaz posiada 5 przęseł zamykanych zasuwami płaskimi z klapą lodową.

Przepławka typu komorowego umieszczona jest w filarze oddzielającym jaz od siłowni. Wewnątrz przepławki umieszczona jest rura zasilająca Đ¤ 300 mm mająca za zadanie doprowadzenie wody z poziomu górnego do ostatniej komory przepławki w celu stworzenia wyczuwalnego dla ryb wabiącego strumienia.

Pomieszczenia na mechanizmy zasuw znajdują się na wszystkich filarach oraz przyczółku. Architektura wykończenia górnych części filarów jest taka jak na stopniu Łączany.

Śluza o spadzie 3,7 m, posiada zamknięcia głowy górnej i dolnej w postaci wrót wspornych oraz system napełniania i opróżniania komory przy pomocy krótkich kanałów obiegowych. Bliskie usytuowanie osi stopnia w stosunku do dużego łuku rzeki poniżej sprawia, że awanport dolny jest bardzo krótki i nie przebiega w linii prostej.

Stopień wodny Dąbie, niezależnie od jego funkcji jako elementu drogi wodnej był konieczny dla zahamowania procesów erozji dennej powodującej wystąpienie zagrożenia wystąpienia katastrofy budowlanej istniejących bulwarów i mostów w rejonie Krakowa. Cel ten został w pełni osiągnięty, a po kilkudziesięciu latach eksploatacji obserwuje się nawet pewną akumulację materiału dennego.

Spiętrzenie wód Wisły podniosło znacznie walory krajobrazowe zwiększając atrakcyjność terenów nad Wisłą, gdzie zwłaszcza w rejonie Wawelu organizowane są różne atrakcje turystyczne.

Spiętrzenie wody w rzece spowodowało podniesienie się zwierciadła wód gruntowych na obszarach zwartej zabudowy miejskiej Krakowa. Dla przeciwdziałania tym zjawiskom został zbudowany rozległy system odwodnienia w postaci sieci studni, z których woda jest stale lub okresowo odpompowywana dla utrzymania założonego poziomu wód gruntowych.

W trakcie projektowania systemu odwodnienia uwzględniono również interesy miasta obejmując systemem regulacji wód gruntowych tereny nie objęte wpływem piętrzenia.

http://www.krakow.rzgw.gov.pl/index.php ... Itemid=122

Lokalizacja - 92+150 km rzeki Wisły.

Zadania:

* żegluga
* energetyka
* ujęcie wody dla Huty im. T. Sendzimira

Stopień Przewóz jest pierwszym stopniem, jaki został wybudowany na górnej Wiśle po wojnie, a zarazem ostatnim, najniżej położonym, tworzącym istniejącą Kaskadę Górnej Wisły. Decyzja o budowie stopnia zapadła w 1949 r. w związku z lokalizacją Huty im. Lenina oraz koniecznością zapewnienia dla niej dostaw wody przemysłowej oraz zaspokojenia spodziewanych potrzeb transportu wodnego dla Huty.

Stopień wodny usytuowany został w przekopie skracającym duże zakole starego koryta rzeki. W skład stopnia wchodzi jaz, krótka śluza o wymiarach 85 x 12 m i spadzie 3,7 m, oraz elektrownia przepływowa o mocy 2,9 MW. Jaz posiada cztery przęsła o świetle 20 m, zamykane zasuwami płaskimi z klapą lodową. Od brzegu prawego zakończony jest filarem przepławkowym, do którego bezpośrednio przylega siłownia wodna, natomiast śluzę usytuowano z lewej strony jazu w odległości 200 m. Śluza, a także kanały dolny i górny wraz z awanportami wykonano podobnie jak jaz w przekopie.

W ramach budowy stopnia w obrębie jego górnego stanowiska został wykonany port rzeczny Kujawy typu basenowego, z pionowym nabrzeżem i bocznicą kolejową, przeznaczony do obsługi transportowej. Na końcu basenu portowego zbudowano duża pompownię wody przeznaczoną dla celów kombinatu. Port nigdy nie był używany przez żeglugę, spełniał jedynie rolę osadnika dla ujmowanej wody, czego następstwem jest dziś jego znaczne zamulenie.

Brak realizacji kolejnego planowanego stopnia kaskady górnej Wisły tj. stopnia w Niepołomicach skutkuje obniżaniem się dna na dolnym stanowisku jazu, co wymaga okresowych bardzo dużych nakładów na remonty ubezpieczeń wypadu. Brak jest również możliwości śluzowania jednostek pływających przy niskich przepływach na Wiśle.